สวัสดีค่า~ กลับมาเเล้ว >w<~
กับนิยายเรื่องสั้น >0< ไม่ได้เขียนนิยายเรื่องสั้นมาตั้งนาน
ไม่รู้ว่าฝีมือเป็นยังไงบ้างเเล้วนะ ฮ่าาา
ตอนที่ตัวเองเขียนเสร็จเเล้วกลับมาอ่านอีกรอบ ยังงงตัวเอง
ว่านี้ตรูจะสื่ออะไร
 
เป็นนิยายเรื่องสั้น เเนวดราม่า รักเศร้าๆ
ยังไงก็ขอฝานิยายเรื่องสั้นเอาไว้ด้วยนะคะ ^0^
 
-----------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 Tale of snow princess
บันทึกของเจ้าหญิงหิมะ
 

 
 
 
Shot story :: Tale of Snow Princess

--------------------------------------------

     ในยามรัตกาลที่แสงเงียบสงบไร้ซึ่งเเม้เสียงหรีดหริ่งเรไร หรือกระทั้งเสียงลมหายใจของธรรมชาติเป็นความเงียบสงัดที่ช่างบีบหัวใจดวง น้อยๆของเด็กสาวร่างเล็กเสียจริง
    
    เด็กหญิงตัวเล็กดูท่าทางเธอน่าจะอายุไม่มากไปกว่า 10 ขวบกำลังกำลังกอดเข่าหนาวสั่น
อยู่เพียงลำพังท่ามกลางสีขาวของหิมะ ทุกอย่างรอบตัวเธอดูขาวไปเสียหมด
เเม้กระทั้งร่างกายของเธอ ใบหน้าอิ่มเอิบเคยเปล่งปลั่งเรื่อสีชมพูด้วยเลือดเนื้อที่หล่อเลี้ยง
แต่บัดนี้ ใบหน้าอิ่มสวยกำลังซีดขาวราวกับเป็นเเผ่นกระดาษ
ราวกลับเธอกำลังจะถูกหิมะกลืนหายไป

    ร่างน้อยประครองลมหายใจที่รวยรินเต็มทีให้เ้ข้าออกอย่างยากเย็น ท่ามกลางทุ่งหิมะขาวโพลนนี้
คงจะเป็นได้อยากยิ่งนักที่จะมีใครผ่านมาเห็น ต่อให้ร้องขอความช่วยเหลือจนสุดเสียงเพียงไร
ก็คงไม่มีใครมาช่วยเธอได้... เเม้ลมหายใจที่รวยรินกำลังอ่อนเเรงลงเต็มที เเต่ความของเธอ
ความหวังในการจะมีชีวิตรอดของเธอยังลุกโชติช่วง เเละนั้นคงเป็นสาเหตุ ที่ทำให้เด็กน้อย
ที่อยู่ในสภาพอันน่าสงสารยังคงมีสติพอจะประครองลมหายใจนี้ไว้...

  

   'หากยังไม่ได้พบกับผู้เป็นโลกทั้งใบของเธอ เธอจะไม่ดับสูญไป ต่อให้จะไม่เหลืออะไรก็ตาม'


   ความเเน่วเเน่ที่ช่างยิ่งใหญ่ปรากฎเเจ่มชัดในดวงตาที่พร่าเลือน เเม้ร่างกายจะไม่ฟังคำสั่งเจ้าของ
เเต่เธอก็ยังมีศรัทธา และ มีความเชื่ออยู่ว่าคนที่เป็นโลกทั้งใบของเธออยู่ไม่ไกลจากนี้
 คำว่าไม่ไกลจากนี้นั้น จะหมายถึงสิ่งใด หรือมี นัยใดเธอเองก็ไม่รู้ เเต่เธอรู้สึกถึงมัน...


    ในขณะที่ความตั้งมั่นอันโชติช่วงของเธอไม่ได้กลายเป็นเชื้อเพลิงทำให้เธออบ อุ่นกายเเต่อย่างใดร่างกายที่ซึกหร่อกำลังตายไปอย่างช้าๆ ราวกับถูกความตั้งมั่นของเธอเองเเผดเผาจนวอดวาย
ดวงตาที่พร่าเืลือนเต็มยังคงทอเเสงเเห่งความหวังไม่ขาดสาย แต่บัดนี้ถึงเวลาเสียเเล้ว...

     "หลับเถิดองค์หญิง ไม่มีเหตุผลใดที่ท่านจะต้องทนต่อ ในเมื่อโลกทั้งใบจะไม่มีวัน
เดินมาหาท่าน" น้ำเสียงอบอุ่นดังขึ้นจากที่ใดก็ไม่อาจล่วงรู้ น้ำเสียงอบอุ่นหากเเต่คำพูดช่างเยียบเย็น ได้เยือกเเข็งหัวใจดวงน้อย ทั้งๆที่ไม่มีใครเเต่กลับมีน้ำเสียงอบอุ่นนี้ หรือจะเป็นเสียงของความคิดของเธอกันเเน่...

     'หากโลกไม่มาหา... ข้าจะก้าวไปเอง'
ความคิดที่เเน่วเเน่ราวกับจะเป็นคำปฏิญาณครั้งสุดท้ายก่อนร่างเนื้อจะเเตก สลาย วิญญาณจะถูกพรากไป ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ยังดึงดัน เเม้มันจะทำให้เธอเจ็บปวดกายเต็มที... หากไม่ได้พบกับผู้ที่เป็นโลกทั้งใบของเธอ... เธอจะตายไม่ได้เด็ดขาด หากสิ้นใจไปเสียตรงนี้... เธอก็ไม่ต่างอะไร
กับซากสัตว์ป่าที่ตายเกลื่อน... สิ่งที่ทำให้คนมีคุณค่า คือความพยาม ความตั้งมั่นมิใช่หรือ? ...


      "อยู่นั้นไง!!" เสียงห้าวหาญพร้อมกับฝีเท้ามากมายต่างวิ่งย้ำเหยียบกองหิมะมายังร่างบอบบาง ที่ขาวซีดราวกลับหลอมรวมเป็นหนึ่งกับปุยหิมะขาว

     "มานอนตรงนี้ได้ยังไงกันองค์หญิง... ข้าจะพาท่านกลับปราสาทของข้า" น้ำเสียงอบอุ่น กับลมหายใจร้อนๆที่พ่นพัดมายังดวงหน้าขาวซีด นัยน์ตาพร่าเลือนของเด็กสาวจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างปรีเปรม ในที่สุดท่านก็มาเเ้ล้วสินะ โลกของข้า...










     หยาดน้ำใส่อุ่นเอ่อล้นจากดวงจักษุที่กำลังสั่นไหว มือเรียวสั่นเทาเกินควบคุม กระดาษเเผ่นน้อย
ที่ถืออยู่ในมือเป็นอันต้องเปียกป้ายด้วยน้ำจากดวงเนตรงาม ยิ่งอ่านเนื้อความในมือก็ยิ่งปวดราวหัวใจ
เหตุใดกันตัวอักษรทุกตัวที่ถูกเขียนอยู่ในกระดาษเเผ่นนี้ กลับกลายเป็นมีดปลายเเหลมปรีดเเทงหัวใจคนอ่านได้มากมาย ความปวดร้าวที่ถูกส่ผ่ามมานี้มันอะไรกัน... หรือเธอกำลังตกอยู่ในสภาพเดียวกับเด็กน้อยคนนั้นกันเเน่... ถึงได้รู้สึกรวดร้าวถึงเพียงนี้


     "ถึงเวลาของเจ้าเเล้ว..." น้ำเสียงเข้มเอ่ยน้ำมา่ก่อนตัว ก่อนประตูลูกกรงจะถูกเปิดออก หญิงสาวมองบุคคลมาเยือนด้วยนัยน์ตาที่เเสนปวดร้าว... ถึงเวลาของข้าเเล้วหรือ... ข้ากำลังจะมีชะตากรรมเช่นเดียวกับเด็กน้อยคนนั้นหรือ...  หญิงสาวคิดอย่างปวดร้าวหัวใจ ก่อนจะถูกฉุดลากไปอย่างไม่ใยดี ชายหนุ่มกำยำเบื้องหน้าเเทบมิได้สนใจเสียด้วยซ้ำว่าเธอนี้เป็นสตรีเพศ เพศที่อ่อนเเอ บอบบาง

     เขาผลักเธอลงกลางลานกว้าง ก่อนพันธนาการร่างบอบบางด้วยเชือกหนา เเละโซ่ตรวนกับเสาไม้ที่ถูกตอกเป็นหลักอย่างดิบดี...เสี้ยววินาทีที่เธอมอง เห็นใบหน้าของชายผู้เป็นที่รักอยู่ไกลๆ หัวใจที่ยับเยินของเธอราวกับถูกปดขยี้มันป่นปี้ไม่มีชิ้นดี...  ไม่นานนักที่เธอจะได้เห็นหน้าคนรัก ผ้าสีดำสนิทที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นราวซากศพถูกนำมาปิดดวงตาของเธอเอา ไว้ จนไม่อาจมองเห็นสิ่งใด...


   "...ความผิดที่เจ้าได้ก่อไว้ มีโทษสถานเดียวคือประหาร... เจ้ายังจะยืนกรานว่าเจ้าเป็นผู้บริสุทธิ์อีกหรือไม่"


  "...เเม้มือนี้จะเเปดเปื้อนไป เเต่ หัวใจดวงนี้ของข้ายังคงบริสุทธิ์ ... ยังคงมีเเต่่่่่่่่่่่่่รักให้ชายผู้นั้นเสมอมาในฐานะภรรยา... แม้ข้าจะได้รับการตอบเเทนด้วยความตาย ข้าก็ไม่เสียใจ... เพราะโลกทั้งใบของข้าเป็นผู้มอบมันให้ข้า" สิ้นน้ำเสียงห้าวหาญที่เอ่ยออกด้วยความบริสุทธิ์ใจ... คมเขี้ยวอสูรฟาดฟันลงบนร่างบอบบาง... กระชากจิตวิญญาณเเละความเเน่วเเน่ออกจากกายเนื้อไป เหลือทิ้งไว้เพียงจิตใจอันเป็นที่น่าจดจำ..

...ใช่เเล้วเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

...เธอเป็นผู้บริสุทธิ์ ที่ถูกกล่าวหา

...เธอไม่เเม้เเต่จะเปิดปากพูดอะไร

...ในเมื่อชายผู้นั้น ผู้ที่ช่วยชีวิตเธอจากนรก ผู้ดั่งเจ้าชีวิต ผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบของเธอ
ได้เลือกที่จะมอบความตายให้เธอ เธอก็ยินดีจะรับไว้...












กระดาเเผ่นเล็กถูกลมพัดปลิวจากร่างเเน่นิ่งกลางลานประหารไป ราวกับไม่ต้องการให้ใครได้อ่านเนื้อความท่อนสุดท้าย...




"มานอนตรงนี้ได้ยังไงกันองค์หญิง... ข้าจะพาท่านกลับปราสาทของข้า" น้ำเสียงอบอุ่น กับลมหายใจร้อนๆที่พ่นพัดมายังดวงหน้าขาวซีด นัยน์ตาพร่าเลือนของเด็กสาวจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าอย่างปรีเปรม ในที่สุดท่านก็มาเเ้ล้วสินะ โลกของข้า...


เด็กสาวได้รับการเลี้ยงดูถนุถนอมเอาใจใส่ราวเป็นเเก้วตาดวงใจ... แต่ไม่นานนักโลกทั้งก็พังทลายลง เมื่อบาปมหันต์ที่เธอไม่ได้ก่อส่งผลให้เธอต้องโทษประหาร...




ข้าไม่สนใจว่าสุดท้ายข้าต้องตายเยี่ยงหมูหมา....
หากเเต่ก่อนข้าตาย ข้าได้พบคนที่เป็นโลกทั้งใบของข้าเเล้ว...  
ข้าไม่รู้ว่าจะมีใครเจอบันทึกเเผ่นนี้หรือไม่...
และข้าไม่รู้ว่าคนที่ได้เจอจะมีชะตากรรมเหมือนข้าหรือไหม...
แต่ข้าอยากให้คนที่ได้เจอบันทึกเเผ่นนี้ คนที่อ่านบันทึกเเผ่นนี้...

มีโลกทั้งใบที่สดใส เเละไม่มีวันพังทลาย


เเด่คนที่ข้าไม่รู้จัก
เเด่คนที่ข้าไม่เคยเห็นหน้า
เเด่คนที่ข้าไม่เคยสัมผัส...
 
------------------------------------------------
 
จบเเล้ว เเฮ่~ -v- คนที่ทนอ่านมาจนจบสุดยอดมากค่ะ >W<
 
สุดท้ายก็ขอฝากผลงาน นิยายเรื่องยาวที่ยังเเต่งไม่จบเอาไว้ด้วยนะคะ
 


           Me  n'   VAMPIRE  ฉันกับนาย เจ้าชายแวมไพร์กับยัยหื่น

                              

เรื่องย่อ :: เมื่อเด็กสาวผู้ใหลการอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ
ได้หลุดเข้าไปอยู่ในโลกของหนังสือนิยายเเฟนตาซี  เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ในนั้นให้รอด โดยต้องหาทางกลับบ้านให้ได้ เเต่เืมื่อกลับมาได้เรื่องราวกับไม่ยอมจบอยู่เเค่นั้นน่ะสิ!! เมื่อมีใครบางคน ตามเธอออกมาด้วย
 
[จิ้มที่ภาพเพื่อไปที่หน้าบทความได้เลยค่ะ]
 
-------------------------
 
เจอกันโอกาสหน้าค่ะ ^W^ /

Comment

Comment:

Tweet

เเวะมาเยี่ยมค่ะ อ่านจบเเล้วงุนงงเล็กๆว่าตัวเอกไปทำอะไรมาถึงต้องพบชะตากรรมน่าสงสารขนาดนั้น เเต่ก็พอเข้าใจว่าเป็นเรื่องสั้นเเถมยังออริจินอลด้วย ซึ่งมันยากมากที่จะใส่รายละเอียดได้ครบถ้วน ตัวมูนเองก็เจอปัญหานี้อยู่บ่อยๆเหมือนกัน

เเต่ก็รู้สึกว่าชื่อเรื่องกับเนื้อหาดูสอดคล้องกันดีค่ะ โดยส่วนตัวเเล้วตอนที่อ่านช่วงเเรกๆให้ความรู้สึกว่าตัวเอกช่างเหมือนหิมะที่รอวันละลายจริงๆ เเต่ว่าในตอนจบกลับไม่ได้รู้สึกเศ้ร้ามากนักเพราะเข้าใจ(ไปเอง)ว่าตัวเอกได้พบกับคนที่รอคอยเเละสมหวังเเล้วจริงๆcry


ปล1.. ฟิคเรื่องที่4 ของคาซามะซังมาเเล้วนะคะ ถ้าสนใจก็เเวะมาได้น้า

ปล2.. ขออนุญาตเเอดบลอคนะคะ ดีใจที่มีคนชอบอะไรคล้ายๆกัน

#3 By ~Moondrop~ on 2011-11-03 00:12

เง้อ เราอ่านจนจบน่ะ
ชื่อเรื่องน่าสนใจ

แต่เราาก็ยัง งง ๆ อ่ะ

#2 By Lonely Princess on 2011-10-25 21:18

//เจิม
สอบเสร็จจะมาอ่านจ้าาาาา XD

นิยายของทรายสนุกทุกเรื่อง ><
ติดตามนะจ๊ะ~

#1 By Mekumi on 2011-10-25 21:09